เพ้อ

เพ้อ...... หวนอาวรณ์ตอนหวานรักซ่านทรวง เคยติดบ่วงห้วงฝันพลันสลาย มาบัดนี้มีเพียงภาพเคียงกาย สิ่งสุดท้ายปลายทางยามร้างปอง ฟังเพลงแว่วแผ่วเสียงเพียงครวญคร่ำ เหมือนน้ำคำพร่ำหาอาลัยหมอง สิ้นแล้วสุขทุกเสี้ยวที่เกี่ยวดอง ได้แต่มองท้องฟ้าสบตาดาว สายตาเล็งเพ่งผ่านม่านฟ้าหลัว ดูหมองมัวทั่วฟ้าเวหาหาว สิ้นแล้วแสงแรงจันทร์อันสกาว มวลหมู่ดาวราวเหงาเคล้าเมฆา เหมือนบางคนจนใจเคยใกล้ชิด กลับหักจิตคิดหลบไม่พบหน้า ดั่งกับจันทร์วันเพ็ญช่างเย็นชา หลบกายาลาเร้นไม่เห็นกัน เก็บความซ้ำคร่ำครวญไม่หวนกลับ รักลาลับดับแล้วแคล้วผกผัน ด้วยไม่เป็นเช่นหวังดังใจกัน จะฝืนฝันฟันฝ่าไขว่คว้าใย ........................................................... โดย ชมพูไพร